Bir Kahve Kadar Yakın Aşk Hikayesi

Hikaye

Sonbaharın serin ama yumuşak bir akşamıydı. Şehrin sokakları kalabalıktı, ama küçük köşe kafe her zamanki gibi sakindi. Cam kenarındaki masada onu beklerken elimdeki fincanın buharı yavaşça yükseliyordu. Saatime birkaç kez baktım. Geç kalmıyordu aslında; ben erken gelmiştim. Bazı buluşmalar insanı dakikalardan önce getirir.

Kapı açıldığında başımı kaldırdım. Üzerinde sade bir kaban, yüzünde günün yorgunluğunu hafifleten küçük bir gülümseme vardı. Masaya yaklaşırken “Beklettim mi?” diye sordu. “Hayır,” dedim, “ben biraz erken geldim.” O an ikimiz de aynı anda hafifçe gülümsedik. Bazen ilk rahatlık, tam da böyle küçük bir uyumla başlıyor.

Garson gelip siparişi aldığında o kahve istedi, ben zaten ikinci fincanıma başlamıştım. “Demek kahveyi seviyorsun,” dedi. “Belki biraz fazla,” diye cevap verdim. Sonra konu oradan açıldı. En sevdiğimiz kokular, çocukluktan kalan alışkanlıklar, pencereden yağmur izleme huyu, akşam yürüyüşleri, suskunlukta rahat hissedebilmek...

Sohbet ilerledikçe şaşırdığım şey, söylenenlerden çok söylenmeyenlerdeki benzerlikti. Aynı cümleleri kurmuyorduk belki ama birbirimizi anladığımız yerler vardı. Bazen bir insanı çok uzun zamandır tanıyormuşsun gibi hissettirir ya bir şeyler... İşte o akşam, tanışıklığın süresiyle yakınlığın derinliği aynı şey değilmiş gibi geldi bana.

Dışarıda hava kararmaya başlamıştı. Kafenin camına vuran ışıklar, içerideki sıcaklığı daha belirgin hale getiriyordu. O kahvesinden küçük bir yudum aldı ve bir an sustu. “İnsan bazen en rahat kendisi olabildiği yerde kalmak istiyor,” dedi. Bu cümleyi duyduğumda içimde yumuşak bir şeyin yer değiştirdiğini hissettim. Çünkü ben de aynı şeyi düşünüyordum.

O ana kadar bunun yalnızca sıradan bir buluşma olduğunu söyleyebilirdim. Ama bazı anlar vardır; insan tam o anda her şeyin biraz değiştiğini anlar. Ne büyük bir itiraf gerekir ne de göz kamaştıran bir cümle. Sadece içtenlik yeter. O akşam da öyleydi. Kahvenin sıcaklığı, sesindeki sakinlik ve masanın üstündeki o sade an, içimde uzun süre kalacak bir yakınlık duygusuna dönüştü.

Saat ilerlediğinde kalkmak zorunda kaldık. Hesabı ödedik, kapıya yöneldik. Dışarıda hafif bir rüzgâr vardı. Bir süre kaldırımda yan yana yürüdük. Konuşmalar azalmıştı ama sessizlik rahatsız etmiyordu. Bazen insan birine en çok konuşmadan yakın hisseder.

Ayrılacağımız köşeye geldiğimizde kısa bir duraksama oldu. O, ellerini cebine koyup bana baktı. “Güzel geldi bu akşam,” dedi. “Bana da,” dedim. Sonra ekledim: “Sanırım bazı insanlar kahve kadar sade ama aynı zamanda insana iyi gelen bir his bırakıyor.” Gülümsedi. “Belki de bazı yakınlıklar abartıyı sevmez,” dedi.

O gece eve dönerken sokaklar aynıydı, şehir aynıydı, hatta hava bile aynıydı. Ama içimde bir şey değişmişti. İnsan bazen büyük olaylarla değil, küçük bir masa, iki fincan kahve ve içten birkaç cümleyle başka birine yaklaşabiliyormuş. Ve bazı duygular, gerçekten de bir kahve kadar sade başlayıp kalpte uzun süre kalıyormuş.

Bu Hikayeden Kalan

• Bazı yakınlıklar büyük sözlerle değil, sade ve içten anlarla başlar.
• İnsan bazen en çok, yanında rahatça susabildiği kişiye yaklaşır.

Öne Çıkan Alıntı

“Bazı duygular bir kahve kadar sade başlar, ama kalpte uzun süre kalır.”

Benzer Aşk Hikayeleri

• Geceye Sığan İsim
• Sessiz Bir Veda
• Son Mektup