Bir Duanın İzi Dini Hikaye

Hikaye

O sabah içimde açıklayamadığım bir sıkışıklıkla uyandım. Gün henüz yeni başlamıştı ama sanki uzun zamandır taşıdığım bir yük yeniden omuzlarıma çökmüştü. Ne tam olarak anlatabildiğim bir derdim vardı ne de kolayca geçip giden bir huzursuzluk... İnsan bazen dışarıdan sakin görünür, ama içinde sessizce süren bir yorgunluk vardır. Ben de tam böyle bir zamandan geçiyordum.

Gün boyunca elimdeki işlerle oyalanmaya çalıştım. Kalabalıkların içine karıştım, sorulara cevap verdim, yapmam gerekenleri tamamladım. Ama her şeyin altında aynı his duruyordu: içimde tamamlanmamış bir cümle gibi bekleyen o ağırlık. Akşamüstü eve dönerken yolumu uzattım. Belki biraz yürümek iyi gelir diye düşündüm. Bazen insan çözümü bilmeden de ona yaklaşmak ister.

Mahallenin eski camisinin önünden geçerken durdum. Kapısı açıktı. İçeride büyük bir sessizlik vardı. Ayakkabılarımı çıkarıp usulca içeri girdim. Ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Hatta belki dua edecek kadar güçlü bile hissetmiyordum kendimi. Ama orada, o sessizliğin içinde birkaç dakika oturmanın bile içimde bir yeri yumuşattığını fark ettim.

Cebimdeki sıkıntıları tek tek sıralamadım. Uzun cümleler de kurmadım. Sadece içimden geçen en sade haliyle konuştum: “Rabbim, kalbime yol göster. Ben artık kendi içimde kaybolmak istemiyorum.” Bu cümle belki çok kısa sürdü, ama içimde yankısı uzun oldu. Çünkü ilk kez derdimi çözmeye çalışmak yerine, onu teslim etmeyi deniyordum.

O gün bir mucize olmadı. Eve döndüğümde hayat yine aynıydı. Sorular duruyordu, bekleyiş bitmemişti, eksikler de yerindeydi. Ama bir şey değişmişti. Sanki içimde daha önce hep sıkıca kapalı duran bir kapının aralığına hafif bir ışık sızmıştı. Bunu tarif etmek zordu. Sorunların çözülmesi değildi bu; daha çok, onlarla tek başıma kalmadığımı hissetmekti.

Günler geçtikçe o kısa duayı unutmadım. Hatta bazen gün içinde hiçbir şey söylemeden sadece o anı hatırladım. Caminin içindeki sessizlik, dizlerimin yanında birleşen ellerim ve kalbimden çıkan o sade cümle... Fark ettim ki dua bazen sadece istek değildir. Dua, insanın iç dünyasına bırakılmış manevi bir izdir. Ve o iz, zamanla düşünceyi de bakışı da değiştirmeye başlar.

Bir sabah uyandığımda aynı sorunlar hâlâ hayatımdaydı, ama ben aynı değildim. Daha sakin, daha sabırlı ve biraz daha teslim hissediyordum. Cevabı hemen gelmeyen duaların boşa gitmediğini işte o zaman anladım. Belki cevap dışarıda gecikiyordu, ama içeride çoktan bir değişim başlamıştı.

Sonra annemin yıllar önce söylediği bir söz aklıma geldi: “Samimi dua, önce insanın kalbine dokunur.” O zaman tam anlamamıştım. Şimdi anlıyordum. İnsan bazen bir duanın sonucunu olaylarda arıyor; oysa dua önce insanın içini düzenliyor, kalbine sabır veriyor, aceleyi azaltıyor ve umudu diri tutuyor.

O akşam yeniden aynı yoldan geçtim. Caminin kapısı yine açıktı. İçeri girmedim bu kez, sadece kapının önünde birkaç saniye durdum. İçimde hafif bir ferahlık vardı. Şunu biliyordum: Her dua hemen görünür bir cevap getirmeyebilir. Ama içten edilen hiçbir dua, insanın kalbinden iz bırakmadan geçmez.

Bu Hikayeden Kalan

• Samimi dua, önce insanın kalbini dönüştürür.
• Cevabı geciken dualar bile iç dünyada sessizce bir iyileşme başlatabilir.

Öne Çıkan Alıntı

“İçten edilen hiçbir dua, insanın kalbinden iz bırakmadan geçmez.”

Benzer Dini Hikayeler

• Kalbe Düşen Huzur
• Şükür Kapısı
• Sabırla Açan Gül