Sabırla Açan Gül Dini Hikaye

Hikaye

Bahçenin en köşesinde küçük bir gül fidanı vardı. Diğer çiçekler çoktan açmış, renklerini göstermişti. Ama o, haftalardır aynı halde duruyordu. Ne kuruyor ne de açıyordu. Her sabah pencereye çıktığımda önce ona bakıyor, sonra içimden “Neden hâlâ olmadı?” diye geçiriyordum.

O günlerde hayatım da o fideye benziyordu. Uzun zamandır beklediğim bir haber vardı. Emek vermiş, dua etmiş, sabretmeye çalışmıştım. Ama hiçbir şey istediğim hızda ilerlemiyordu. İnsan bekledikçe yoruluyor, yoruldukça da kalbinde ince bir kırgınlık birikiyor. Ben de tam öyle bir zamandan geçiyordum.

Bir sabah annem bahçeye çıktı. Elinde küçük bir sulama kabı vardı. Gülün yanına eğildi, toprağını yokladı, yapraklarına dikkatle baktı. Sonra bana dönüp gülümsedi. “Her şey aynı anda çiçek açmaz,” dedi. “Bazı güller biraz daha sessiz büyür.”

Bu cümle basit görünüyordu ama içimde geniş bir yere değdi. Çünkü ben sadece sonucu görmek istiyor, görünmeyen büyümeyi hesaba katmıyordum. Oysa toprağın altında olanı göz göremezdi. Kök tutmak da büyümenin bir parçasıydı. Belki de benim hayatımda da görünmeyen ama devam eden bir hazırlık vardı.

Günler geçtikçe gülü izlemeyi sürdürdüm. Onun sessizliğinde kendimi görmeye başladım. Her sabah birkaç damla su veriyor, ama artık eskisi gibi acele etmiyordum. Sanki o gül bana sadece çiçek açmayı değil, beklemeyi öğretiyordu. Sabır, hiçbir şey yapmadan durmak değildi; umudunu kaybetmeden bekleyebilmekti.

Bir akşamüstü, güneş batmaya yakınken bahçeye çıktım. Hafif bir rüzgâr vardı. Gülün ince dalına baktığımda küçük bir tomurcuk gördüm. Çok küçüktü, belki başkası fark etmezdi. Ama ben onu görünce içimde tarif edemediğim bir sevinç hissettim. Çünkü beklenen şeyin başladığını anlamak, bazen sonuca ulaşmak kadar güzeldi.

O an şunu düşündüm: Rabbim bazı şeyleri hemen vermediğinde, belki de bizi beklemenin olgunluğuyla hazırlıyordu. Çünkü insan her isteğine anında kavuşsaydı, sabrın ne kadar kıymetli bir kapı olduğunu anlayamazdı. Gül acele etmemişti. Kendi vaktini beklemişti. Ve şimdi açmaya hazırlanıyordu.

Birkaç gün sonra ilk yaprak açıldı. Sonra diğeri. Bahçenin köşesi birden güzelleşmedi aslında; güzellik oradaydı, sadece vakti gelmişti. Ben de o gün kalbimde uzun zamandır taşıdığım ağırlığın biraz hafiflediğini hissettim. Çünkü anladım ki her dua hemen cevap bulmaz, ama samimi bekleyiş asla karşılıksız kalmaz.

O günden sonra ne zaman içim daralsa, bahçedeki güle bakar oldum. Bana hep aynı şeyi hatırlatıyordu: Geciken her şey kayıp değildir. Bazı güzellikler sabırla büyür, tevekkülle güçlenir ve tam vakti geldiğinde açar.

Bu Hikayeden Kalan

• Sabır, gecikeni boşuna beklemek değil; doğru vaktin geleceğine güvenmektir.
• Görünmeyen hazırlıklar da büyümenin ve olgunlaşmanın bir parçasıdır.

Öne Çıkan Alıntı

“Bazı güzellikler hemen görünmez; sabırla büyür, vakti gelince açar.”

Benzer Dini Hikayeler

• Kalbe Düşen Huzur
• Şükür Kapısı
• Bir Duanın İzi