Şükür Kapısı Dini Hikaye

Hikaye

Uzun zamandır içimde bitmeyen bir eksiklik hissi vardı. Sahip olduklarıma rağmen hep ulaşamadıklarıma bakıyor, elimdekileri küçültüp uzaktaki şeyleri büyütüyordum. Günlerim şikâyetle geçmese de içim tam anlamıyla huzur bulmuyordu. Çünkü insan bazen yokluğa o kadar odaklanıyor ki, var olan güzellikleri göremez hale geliyor.

Bir sabah erkenden evden çıktım. Hava serindi, sokaklar henüz kalabalıklaşmamıştı. Mahallenin eski fırınının önünden geçerken sıcak ekmek kokusu yayıldı. İnsan bazen en basit şeyleri bile fark etmeden yaşar; o sabah o koku bile bana uzun zamandır hissetmediğim bir sakinlik verdi.

Biraz ileride küçük bir dükkânın önünde yaşlı bir adam oturuyordu. Önünde birkaç kasa meyve vardı. Yüzünde yorgunluk da vardı, tebessüm de. Yanından geçerken bana selam verdi. Ben de durup hâlini sordum. “Elhamdülillah,” dedi, “Rabbim bugün de rızkıma bir kapı açtı.” Gözüm kasalardaki az meyveye takıldı. İçimden, “Buna rağmen nasıl bu kadar huzurlu olabilir?” diye düşündüm.

Adam sanki içimden geçeni anlamış gibi gülümsedi. “Evladım,” dedi, “İnsan çok şeye sahip olunca değil, sahip olduğu şeyi nimet bilince rahat eder.” Sonra eline bir elma aldı. “Bazen bir elma da nimettir, bir bardak su da. Ama kalp bunu unutursa, dünya ne verse yetmez.”

Bu sözler içimde uzun süre yankılandı. Çünkü gerçekten de son zamanlarda hep daha fazlasını istiyor, bugünün bana sunduğu güzellikleri yeterince görmüyordum. Sağlık, sıcak bir yuva, bir fincan çay, annemin sesi, dostun hâl hatır sorması… Bunların hepsi bende vardı ama ben onları sıradan sanıyordum.

Adam elmayı bana uzattı. “Al,” dedi, “Bazen şükür, büyük sözlerle değil; küçüğü nimet bilmekle başlar.” Elmayı aldım, teşekkür ettim. O an elimde tuttuğum şey yalnızca bir meyve değildi. Sanki kalbimde açılmayı bekleyen bir kapının anahtarıydı.

Eve dönerken adımlarım daha yavaştı. İlk kez etrafıma dikkatle baktım. Gökyüzü açıktı. Hafif rüzgâr vardı. Bir çocuğun kahkahası uzaktan duyuluyordu. O güne kadar aceleyle yanından geçtiğim ne çok güzellik varmış, diye düşündüm. Meğer huzur bazen yeni bir şey kazanmaktan değil, zaten verilmiş olanı fark etmekten geliyormuş.

O gün akşam dua ederken uzun cümleler kurmadım. Sadece içimden geçenleri söyledim: “Rabbim, bana verdiklerini görebilen bir kalp nasip et.” İşte o an anladım ki şükür, yalnızca dilde kalan bir teşekkür değildir. Şükür, insanın bakışını değiştiren bir kapıdır. O kapı açıldığında eksikler küçülmez belki, ama nimetler görünür hale gelir.

Bu Hikayeden Kalan

• Şükür, insanın sadece elindekine değil, bakışına da bereket katar.
• Kalp sahip olduklarını nimet olarak gördüğünde huzura daha kolay yaklaşır.

Öne Çıkan Alıntı

“İnsan çok şeye sahip olunca değil, sahip olduğu şeyi nimet bilince rahat eder.”

Benzer Dini Hikayeler

• Kalbe Düşen Huzur
• Sabırla Açan Gül
• Bir Duanın İzi