Kaybolmayan İz Kısa Hikaye

Hikaye

Eski mahallenin sokağına yıllar sonra yeniden girdiğimde, ilk fark ettiğim şey sessizlik oldu. Oysa bir zamanlar bu sokak çocuk sesleriyle, açık pencerelerden taşan yemek kokularıyla, akşamüstü kapı önlerine bırakılan sandalyelerle doluydu. Şimdi her şey daha sakin, daha yabancı görünüyordu. Evler yerindeydi ama içimde taşıdığım hatıraların sesi çoktan değişmişti.

Yavaş adımlarla yürürken köşedeki bakkalın kapalı olduğunu gördüm. Hemen karşısındaki dut ağacı ise hâlâ oradaydı. Dalları eskisi kadar güçlü görünmese de gövdesi aynıydı. Bir an durup ona baktım. İnsan bazen bir ağacı değil, onun çevresinde biriken zamanı seyreder. Ben de tam olarak bunu yapıyordum.

Çocukluğumda her sabah okula giderken o ağacın altında birkaç dakika beklerdim. Çünkü aynı saatte sokağın diğer ucundan yaşlı bir amca geçerdi. Elinde bastonu, yüzünde yumuşak bir ifade olurdu. Her gördüğünde bana “Günaydın evlat” der, sonra cebinden küçük bir şeker çıkarıp avucuma bırakırdı. Ne adını bilirdim ne de onun hakkında başka bir şey. Ama sesinin sıcaklığı, sabahın serinliğini her defasında yumuşatırdı.

Bir gün gelmemişti. Ertesi gün de, sonraki gün de. Ben bir süre beklemeye devam etmiştim. Sonra çocuk aklımla unuttuğumu sanmıştım. Oysa bazı insanlar hayatımıza çok kısa girse de, içimizde uzun süre kalıyor. Yıllar geçince bunu daha iyi anlıyor insan.

Dut ağacının altında dururken o sabahları yeniden hissettim. Avucumda hayali bir şekerin serinliği, kulağımda tanıdık bir “günaydın”... O an fark ettim ki hafızada kalan şey bazen büyük olaylar olmuyor. Küçük bir iyilik, kısa bir selam, birkaç saniyelik bir ilgi; insanın kalbinde beklenmedik kadar derin bir iz bırakabiliyor.

Sokağın sonuna doğru yürürken karşı apartmanın girişinde küçük bir çocuk gördüm. Okul çantası sırtındaydı. Bir yandan ayakkabısının bağcığını çözmeye çalışıyor, bir yandan telaşla etrafına bakıyordu. Eğilip ona yardım ettim. Ayağa kalkınca yüzüme gülümsedi. “Teşekkür ederim,” dedi. O küçük cümle, yıllar önce aldığım şekeri hatırlattı bana.

Belki insan yaş aldıkça şunu daha iyi anlıyor: Biz fark etmeden, birbirimizin hayatına iz bırakıyoruz. Kimi zaman bir iyilikle, kimi zaman bir sabırla, kimi zaman da yalnızca içten bir selamla. Bıraktığımız izin büyüklüğünü o anda bilmiyoruz. Ama yıllar sonra bir sokak, bir ağaç, bir ses ya da bir bakış onu yeniden ortaya çıkarabiliyor.

Mahalleden ayrılırken geriye dönüp son kez baktım. İçimde hafif bir sızı değil, tuhaf bir şükran vardı. Çünkü bazı hatıralar geçmişte kalmaz; insanın içini yumuşatmak için onunla birlikte yürümeye devam eder. Ve bazı izler gerçekten kaybolmaz.

Bu Hikayeden Kalan

• Küçük bir iyilik, yıllar sonra bile insanın kalbinde yaşamaya devam edebilir.
• Hayatımıza kısa süreliğine giren insanlar bile unutulmayacak izler bırakabilir.

Öne Çıkan Alıntı

“Bazen en kalıcı izler, en kısa karşılaşmalardan kalır.”

Benzer Kısa Hikayeler

• Bir Tebessüm
• Küçük Bir İyilik
• Yağmurdan Sonra