Kayıp Kalem Kısa Hikaye

Hikaye

Masamın üstü her zamanki gibi dağınıktı. Defterler, eski notlar, yarısı içilmiş bir çay bardağı ve aralarına sıkışmış birkaç kâğıt… Sabah oturur oturmaz ilk işim çekmeceyi açmak oldu. Çünkü her gün kullandığım siyah kalemi arıyordum. İnce uçlu, kapağının kenarı hafifçe çizilmiş, sıradan bir kalemdi. Ama benim için hiç de sıradan değildi.

Önce masanın üstüne baktım. Sonra çekmeceyi boşalttım. Kitapların arasına, koltuğun kenarına, çantamın iç cebine kadar her yere göz attım. Yoktu. İnsan bazen küçük bir şeyi bulamayınca gereğinden fazla huzursuz olur. Çünkü kaybolan nesnenin değeri, çoğu zaman onun taşıdığı anlamdan gelir.

O kalemi bana babam vermişti. Yıllar önce, ilk kez bir şeyler yazmaya heves ettiğim günlerden birinde. “Güzel cümleler önce sabır ister,” demişti verirken. O zaman bunu tam anlamamıştım. Ama zamanla, o kalemle yazdığım her notta, her küçük cümlede onun sesini yeniden duyar gibi olmuştum.

Kalemi bulamadıkça içimde garip bir boşluk oluştu. Sanki kaybettiğim yalnızca bir yazı aracı değil, geçmişten kalan küçük bir köprüydü. Bir süre aramayı bırakıp sandalyeye oturdum. Pencerenin ardından gelen hafif rüzgâr, masadaki kâğıtların köşesini oynattı. O sırada gözüm eski bir deftere takıldı.

Defteri açtım. İlk sayfada yıllar önce yazdığım kısa bir not vardı: “Bugün ilk kez gerçekten yazmak istedim.” Altında da babamın kalemiyle düştüğü küçük bir cümle: “Kelimeler insanı kendine götürür.” Yazıyı görünce istemsizce gülümsedim. Kalemi hâlâ bulamamıştım ama onun bıraktığı şeyi yeniden buluyordum.

Sonra defteri kapatırken arka kapağın içine sıkışmış ince bir şey fark ettim. Parmaklarımı uzatıp çektim. Oydu. Siyah kalem, sessizce orada duruyordu. Kim bilir ne zaman, hangi telaşla o sayfaların arasına bırakılmıştı. Onu elime alınca içimde beklenmedik bir rahatlama hissettim.

Ama o an asıl fark ettiğim şey, kalemi bulmuş olmak kadar, onu ararken hatırladıklarımdı. Bazen insan kaybettiği bir eşyayı ararken, onunla bağlı olduğu duyguyu yeniden buluyor. O kalem bana sadece yazı yazdırmamıştı; sabrı, emeği ve hatıranın kıymetini de öğretmişti.

Kalemi masanın üstüne koyup yeni bir sayfa açtım. Uzun süre hiçbir şey yazmadan bekledim. Sonra tek bir cümleyle başladım: “Bazı şeyler kaybolmaz, sadece yeniden hatırlanmayı bekler.” O cümleyi yazarken anladım ki kayıp kalem aslında bana yalnızca bir eşyanın değil, küçük şeylerin içindeki büyük anlamın da değerini yeniden göstermişti.

Bu Hikayeden Kalan

• Küçük eşyalar bazen büyük hatıralar taşır.
• Aradığımız şeyi bulmak kadar, onu ararken hatırladıklarımız da değerlidir.

Öne Çıkan Alıntı

“Bazı şeyler kaybolmaz, sadece yeniden hatırlanmayı bekler.”

Benzer Kısa Hikayeler

• Kaybolmayan İz
• Bir Tebessüm
• Küçük Bir İyilik