Küçük Bir İyilik Kısa Hikaye

Hikaye

Hava kapalıydı. Şehrin üstüne gri bir sabah çökmüş, insanlar aceleyle kaldırımlardan geçiyordu. Ben de her zamanki gibi işe yetişmeye çalışıyordum. Elimde kahve bardağı, omzumda çanta, aklımda günün telaşı vardı. O saatlerde kimsenin kimseye dikkat etmediği kalabalık bir caddenin köşesinden dönüyordum.

Tam yaya geçidine yaklaşırken önümdeki yaşlı kadının poşetlerinden biri yırtıldı. Portakallar kaldırıma yuvarlandı. Etrafındaki insanlar bir an baktı, sonra yürümeye devam etti. Kimsenin kötü niyeti yoktu belki; herkesin zihni kendi yetişmesi gereken yere dönüktü. Ben de birkaç adım ilerlemiştim ama sonra durdum.

Eğilip portakalları toplamaya başladım. Kadın da telaşla “Yok evladım, sen geç kalırsın,” dedi. Ama sesindeki mahcubiyet, yardım istemekten çok özür diler gibiydi. “Sorun değil,” dedim, “birlikte daha hızlı toplarız.” Kısa bir süre içinde yerdekileri yeniden poşete yerleştirdik. Sonra poşetin ağız kısmını sağlamlaştırmak için çantamdaki bez çantayı ona verdim.

Kadın şaşkın bir gülümsemeyle bana baktı. “Bugün sabah sabah içim daralmıştı,” dedi, “ama sen iyi geldin.” Bu cümle beklediğimden daha derin bir yere dokundu. Çünkü ben yalnızca birkaç portakal toplamıştım. Oysa onun yüzünde beliren hafif rahatlık, yaptığım şeyin benim düşündüğümden daha büyük bir anlam taşıdığını gösteriyordu.

Karşıya birlikte geçtik. Yolun sonunda ayrılırken bana dua etti. Kısa, içten ve sıcak bir duaydı. Ardından ağır adımlarla yoluna devam etti. Ben ise birkaç dakika önceki aynı cadde üzerinde duruyor olmama rağmen kendimi farklı hissediyordum. Sabahın sıkışıklığı biraz çözülmüş, içimde açıklayamadığım bir ferahlık oluşmuştu.

İşe vardığımda gün yine yoğun geçti. Telefonlar çaldı, toplantılar oldu, yapılacak işler eksilmedi. Ama sabahki o küçük an gün boyu içimde kaldı. Ne zaman yorulsam, kadının “Sen iyi geldin” deyişi aklıma geldi. İnsan bazen büyük başarıların değil, küçük iyiliklerin ruhu dinlendirdiğini geç fark ediyor.

Akşam eve dönerken marketin önünde bir çocuk gördüm. Elindeki bozuk paraları sayıyor, raftaki ekmeğe bakıyordu. Ne kadarının yetip yetmediğini anlamaya çalıştığı belliydi. Yanına gidip eksik kalan kısmı tamamladım. Çocuk önce şaşırdı, sonra usulca teşekkür etti. Bir anda sabah yaşadığım an geri geldi. İyilik gerçekten de yayılabiliyordu.

O gün öğrendiğim şey çok basitti: Küçük bir yardım, sadece o anı düzeltmez. Bazen insana dünyada hâlâ yumuşak bir yer olduğunu hatırlatır. Ve insan, kalbine dokunan iyiliği çoğu zaman bir başkasına taşımak ister.

Bu Hikayeden Kalan

• Küçük bir iyilik, beklenenden daha büyük bir ferahlık bırakabilir.
• İyilik çoğu zaman büyüyerek başkasına da ulaşır.

Öne Çıkan Alıntı

“Bazen insanı en çok dinlendiren şey, büyük sonuçlar değil; küçük bir iyiliğin içte bıraktığı huzurdur.”

Benzer Kısa Hikayeler

• Bir Tebessüm
• Kaybolmayan İz
• Yağmurdan Sonra