Yağmurdan Sonra Kısa Hikaye

Hikaye

Öğleden sonra başlayan yağmur, akşama kadar hiç dinmemişti. Camlara vuran damlalar önce hızlı, sonra daha ağır bir ritimle akmış; şehir gri bir örtünün altına girmişti. Ben ise pencerenin kenarında oturmuş, elimde soğumaya yüz tutmuş çayımla dışarıyı izliyordum. Bazen insan dışarıdaki havaya bakınca kendi içini daha net görüyor. O gün tam da öyleydi.

Son günlerde her şey üst üste gelmiş gibiydi. Yetişmeyen işler, yarım kalan konuşmalar, içimde bir türlü dağılmayan düşünceler… Her şey sanki aynı anda yük olmuştu. Ne birine anlatacak gücüm vardı ne de kendi kendime açıklayacak sabrım. Sadece susuyor, günü tamamlamaya çalışıyordum.

Yağmurun sesi ilk başta sıkıcı geldi. Sonra yavaş yavaş bir perde gibi düşüncelerimin önüne indi. Dış dünyanın gürültüsü azalınca, içimdeki dağınıklık da biraz geriye çekildi. Camın ardından sokağa baktım. İnsanlar tentelerin altına sığınmış, bazıları koşarak bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Islanmamak için telaş eden herkesin içinde, durup yağmuru dinleyen tek kişi benmişim gibi hissettim.

Bir süre sonra yağmur hafifledi. Ardından tamamen durdu. Sokakta önce ince bir sessizlik oluştu. Sonra bir pencere açıldı, uzaktan bir kapı sesi geldi, kaldırımdaki birikintilere yansıyan ışıklar görünmeye başladı. Her şey aynı yerdeydi ama hava değişmişti. Gökyüzü tam açılmamıştı belki, ama ağır olan şey gitmişti.

Montumu alıp dışarı çıktım. Yağmur sonrası hava serindi. Toprak kokusu sokak aralarına yayılmıştı. Kaldırımdaki küçük su birikintilerinde akşam ışıkları titriyordu. Yavaş yavaş yürümeye başladım. İçimdeki düğüm tamamen çözülmemişti ama gevşemişti. Bazen insanın iyi hissetmesi için her şeyin düzelmesine gerek olmuyor; yalnızca biraz hafiflemesi yetiyor.

Mahallenin köşesini dönerken küçük bir çocuk gördüm. Çizmesinin ucuyla su birikintisine vuruyor, sıçrayan damlalara gülüyordu. Yanındaki annesi “Dikkat et,” dese de çocuk neşeyle tekrar aynı şeyi yaptı. O an istemsizce ben de gülümsedim. Az önce bana kasvetli görünen o su birikintisi, onun gözünde oyuna dönüşmüştü. Belki de bakış değişince, aynı şey başka bir anlama bürünebiliyordu.

Yürümeye devam ettim. Ağaçların yapraklarından hâlâ damlalar düşüyordu. Gökyüzünün bir kenarında ince bir aydınlık belirmişti. O an fark ettim ki insan hayatında da bazı dönemler yağmura benziyor. Uzun sürüyor, ağırlaşıyor, bitmeyecekmiş gibi geliyor. Ama sonra hiç beklenmedik bir anda diner. Ve geride sadece ıslanmış yollar değil, temizlenmiş bir hava da bırakır.

Eve dönerken aynı sorunlar beni bekliyordu belki. Eksikler hâlâ yerindeydi, cevap bekleyen sorular da öyle. Ama ben biraz değişmiştim. İçimde yeniden nefes alabilecek kadar yer açılmıştı. Yağmurdan sonra gelen sessizlik, bana bunu öğretmişti: Her fırtına yıkmak için gelmez; bazıları insanın içini temizleyip geçer.

Bu Hikayeden Kalan

• Zor geçen zamanların ardından gelen sakinlik, insana yeniden nefes aldırabilir.
• Bazen değişen hayat değil, ona baktığımız yer olur.

Öne Çıkan Alıntı

“Her yağmur ıslatmaz; bazıları insanın içini temizleyip geçer.”

Benzer Kısa Hikayeler

• Bir Tebessüm
• Kaybolmayan İz
• Küçük Bir İyilik